Mijn gezicht is relatief vierkant.
Mijn haar is korter dan voorheen.
Ik ken iemand die zei dat ze in de krant stond.
Ik wilde weten waarom, maar eerst wilde ik warme handen.
Soms denk ik: de aarde is rond - ik moet zo hard praten dat ik iedereen de wereld rond spreek. 
Soms denk ik dat ik moet spreken in suiker, dat plakt, jullie blijven. 
Als ik niet oppas zal ik steeds meer op vergeelde kranten gaan lijken. 
Ondertussen begrijp ik niets van limousines. 
De laatste tijd merk ik dat ik erg graag warmte uitdeel.
Maar vaak denk ik alleen maar dat ik zo snel mogelijk een verhaal over een sneeuwlandschap moet schrijven.
Op maanschoenen tot het gras zakken en lege lawines uitgraven. 
In ieder geval wil ik sterven tussen de kaken van haaien,
doorleven in de wereld volgens Marcus Aurelius, hoewel ik zelf niet weet wat deze metaforen betekenen.
In mijn droom, vannacht, een kus in de nek.
Ik wil hier iets over zeggen tegen vreemden om ze dichterbij me te halen.
Het regent altijd door de handen boven mijn hoofd heen,
maar als je ergens op het internet op mijn naam klikt kom je bij een gedicht over een blauwe vogel.

Dat is soms genoeg.